Uzun zamandır bekleyen 'murat çelik' portresi de aşk acısıyla bitmiş oldu...
Ve bana hatırlattığı şarkıyla blogda yerini alabildi sonunda!
bu şehirden bana acılar kaldı
şarap sundum aya ben ayrılık tattım
seyyah oldum şu alemde öyküler yazdım
oturup anlattım kendi halimce
seyyah oldum şu alemde türküler yaktım
oturup söyledim kendi halimce
gözlerinden mektup ellerinden su
bekledim durdum ben ne zor yolmuş bu
seyyah oldum sözüm bildim gizlendim içime
çığlık oldu gözlerim kendimi vurdum
seyyah oldum şu alemde niceler gördüm
anladım ki insan kalbine yolcu
bana aşk lazım
aşkta ateş ararım
kapanmış kapılardan geçtim
yanmayan bedenlerden güzelim ben yolumu sildim
dünyanın hali
çeker giderim
yalnızlık yolcusu gönlüm
bir garip seyyahım ama kendime göçerim
10 yorum:
leooo harika olmuş ellerine sağlık :); acı, sanatı tetikliyor...
kesinlikle öyle..sağol van'ım! :)
Hayret biii şeysin! :)
neden hayretin şaştı kankulim? :D
yeteneğin karşısında hayretim şaşa kalktı:P
şımartma beni! :P
Postun başlığı ne güzel öyle..
şarkının kendisi gibi :)
teşekkürler...
ben bu sarkıyı ucakta yazdıgım yazıda kullanmıstım.hain.hem ben senın kadar yaratıcı da degilim.cok guzel olmus canım elıne saglık.s.c.s.
:) bilmiyordum kullandığını...
yaratıcı değilim diyosun ama senin kelimelerle aran benden daha iyi!
utandırma beni! :P
Yorum Gönder